Historia Caritas w Polsce:

Działalność dobroczynna należy do istoty Kościoła i realizowana jest w nim od zarania jego istnienia. Czynienie miłosierdzia zgodnie z nakazem Chrystusa stało się istotnym wymiarem życia Kościoła. Na przestrzeni wieków z ewangelicznej inspiracji powstawały w Kościele różne inicjatywy zespołowego wspomagania braci w wierze. Przybierały one formę zakonów, bractw, czy stowarzyszeń dobroczynnych. Na przełomie XIX i XX wieku zrodziła się inicjatywa skoordynowania działalności charytatywnej inspirowanej przykazaniem miłości bliźniego. Na tym gruncie we Francji, Niemczech, Austrii i Stanach Zjednoczonych zaczęły powstawać krajowe centrale koordynujące kościelną działalność charytatywną. W roku 1924, w Amsterdamie, utworzono międzynarodową centralę katolickich organizacji dobroczynnych pod nazwą "Caritas Catholica".

Próby centralizacji i koordynacji działań dobroczynnych Kościoła na terenach Polski obserwujemy również na przełomie XIX i XX wieku najpierw we Lwowie, gdzie w 1885 r. powstaje "Związek Katolickich Towarzystw i Zakładów Dobroczynnych" a później w Poznaniu. Po odzyskaniu niepodległości w roku 1918 i okrzepnięciu nowych struktur Kościoła w Polsce powstała konieczność reorganizacji działalności stowarzyszeń dobroczynnych, towarzystw wincentyńskich, ochronek parafialnych, zakonów, bractw, "trzech zakonów", sodalicji i innych, często wyspecjalizowanych organizacji charytatywnych. Poznański Związek Towarzystw Dobroczynnych przyjął strukturę zbliżoną do Caritas Niemieckiej, a kardynał August Hlond wystąpił z inicjatywą powołania związków Caritas we wszystkich diecezjach. W Poznaniu powstała ogólnopolska centrala pod nazwą Instytut Caritas. Tam w roku 1937 odbył się zjazd dyrektorów Caritas z całej Polski. Instytut ten organizował Ogólnopolskie Dni i Tygodnie Miłosierdzia, mające na celu gromadzenie funduszy i popularyzację akcji charytatywnej. W Poznaniu wydawany był także miesięcznik "Caritas".

Kres działalności Instytutu położył wybuch II wojny światowej. Jednak w czasie okupacji niemieckiej dobroczynna działalność Kościoła Katolickiego była kontynuowana, a w pierwszych latach powojennych nastąpił jej gwałtowny rozwój.

Zaraz po wyzwoleniu w roku 1945, z myślą o niesieniu pomocy ofiarom II wojny światowej, Konferencja Episkopatu Polski zleciła Komisji ds. Charytatywnych, na której czele stanął abp Adam Sapieha, powołanie w Krakowie centrali Caritas. Na wzór przedwojenny pełniła ona funkcję koordynacyjną w stosunku do diecezjalnych Caritas, które spontanicznie wznowiły swoją działalność. Krajowa centrala szybko nawiązała współpracę z instytucjami zagranicznymi, zwłaszcza amerykańskimi, które za jej pośrednictwem pośpieszyły Polsce z pomocą. W ciągu czterech lat działalności (do 1949 roku) Caritas ogromnie przyczyniła się do materialnej odbudowy narodu polskiego. Liczyła ona wówczas ponad dwieście ośrodków charytatywnych.

Powojenny rozwój pracy charytatywnej Kościoła przerwały w roku 1950 dekrety władz komunistycznych, uniemożliwiające Caritas dalszą działalność i przekazujące cały jej majątek Zrzeszeniu Katolików "Caritas" powołanemu przez ówczesne władze polityczne państwa. Biskupi polscy zdecydowali jednak, że działalność charytatywna Kościoła będzie prowadzona w ramach ogólnego programu duszpasterstwa. Powołano Komisję Episkopatu ds. Duszpasterstwa Miłosierdzia, a zadania krajowej centrali Caritas przejął Krajowy Sekretariat ds. Miłosierdzia. W diecezjach utworzono Referaty Duszpasterstwa Charytatywnego. Ze względu na przejęcie przez państwo nazwy Caritas biskupi polscy zakazali jej używania instytucjom kościelnym, by nie utożsamiano ich działalności z działalnością państwową.

W roku 1951, przy Stolicy Apostolskiej powołano mającą koordynować i inspirować kościelną działalność charytatywną - Caritas Internationalis.
W okresie stanu wojennego (od 13 grudnia 1981 roku) znowu, jak po drugiej wojnie światowej, napływała do Polski znaczna zagraniczna pomoc charytatywna. Parafie otrzymywały dostawy żywności, odżywek dla dzieci, lekarstw, środków opatrunkowych, odzieży. W tymże roku 1981 roku Komisja Episkopatu ds. Duszpasterstwa Miłosierdzia zmieniła nazwę na Komisję Charytatywną Episkopatu Polski (KCEP).

W roku 1986 Episkopat Polski wydał Instrukcję o Pracy Charytatywnej w Parafiach, nakazującą księżom proboszczom tworzenie parafialnych zespołów charytatywnych. Utrzymywanie przez cały czas referatów charytatywnych w diecezjach oraz praca powstających zespołów parafialnych stworzyły możliwość w miarę szybkiego i sprawnego rozdzielania zachodniej pomocy. Jednocześnie zainicjowano pomoc dla potrzebujących spoza granic naszego kraju. W całej Polsce zbierano ofiary dla głodujących w Etiopii, a także dla dzieci poszkodowanych w katastrofie czarnobylskiej. Na przestrzeni lat osiemdziesiątych udało się Komisji Charytatywnej Episkopatu Polski doprowadzić do faktycznego uznania przez władze PRL działalności charytatywnej za uprawnioną działalność Kościoła.

W roku 1989 na mocy porozumienia między państwem i Kościołem możliwe stało się reaktywowanie Caritas Polska i Caritas diecezjalnych. 10 października 1990 roku powołano oficjalny organ koordynujący prace autonomicznych Caritas diecezjalnych pod nazwą Caritas Polska. Od czerwca 1999 roku Caritas Polska jest członkiem komitetu Wykonawczego Caritas Internationalis: federacji 187 organizacji krajowych z całego świata.    Caritas Polska zorganizowana jest na zasadzie całkowicie autonomicznych organizacji diecezjalnych Tworzy ją 39 Caritas diecezjalnych z centralami w stolicach diecezji, a nadto Caritas diecezji wrocławsko – gdańskiej i Caritas diecezji przemysko – warszawskiej obrządku grecko – katolickiego, Caritas Ordynariatu Polowego, Caritas Zakonu Bonifratrów oraz Caritas Pallotyńska Prowincji Chrystusa Króla.

W Archidiecezji Szczecińsko-Kamieńskiej Caritas została powołana do istnienia 23 stycznia 1990 r. dekretem ks. bp. Kazimierza Majdańskiego.


Odpowiedzialny za działania Caritas w Archidiecezji Szczecińsko-Kamieńskiej jest ks.dyr. Maciej Szmuc z zarządem i biurem mieszczącym się: ul. Wieniawskiego 5. 71-142 Szczecin, tel./fax. 91/48-74-905, czynne od poniedziałku do piątku w godz. 9.00- 15.00.

 

NIP 851-20-58-679, konto bankowe: II PKOBP 21102047950000930200045757.


Ważne strony internetowe:

Caritas w Szczecinie

Caritas Polska - oficjalna strona


Wolontariuszom, na których pracy opiera się CARITAS, przyświecają słowa Jezusa: Cokolwiek uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, mnieście uczynili.

Zadania Caritas Diecezjalnej:
- współpraca z Caritas Polska,
- inicjowanie i koordynacja akcji Caritas,
- formacja, integracja i edukacja wolontariuszy Caritas,
- prowadzenie placówek pomocy,
- powoływanie Parafialnych Zespołów Caritas,
- powoływanie szkolnych kół Caritas,
- promocja w mediach wszystkich potrzeb i działań Caritas,
- przeprowadzanie kwest w kościołach na cele charytatywne, na rzecz poszkodowanych przez kataklizmy i potrzebujących w III świecie,
- organizowanie kolonii i półkolonii dla dzieci z terenu Szczecina i Diecezji, około 1000 dzieci, turnusy 14-dniowe z terapią.


Placówki opiekuńcze prowadzone przez Caritas Archidiecezji:
- Ognisko im. ¦w. Brata Alberta dla ubogiej młodzieży męskiej,
- Centrum Socjalne, Dom Opiekuńczo-Pielęgnacyjny dla kobiet i mężczyzn,
- Dom Pielęgnacyjno-Opiekuńczy dla kobiet i mężczyzn,
- Schronisko dla bezdomnych im Matki Teresy z Kalkuty, dla mężczyzn,
- Schronisko dla bezdomnych kobiet i mężczyzn,
- Schronisko dla osób z przemocy: kobiet z dziećmi,
- Dom - Ognisko Brata Alberta: świetlica dla dzieci i stołówka dla ubogich,
- ¦wietlice zajęć pozalekcyjnych z terapią, dożywianiem dla dzieci i młodzieży,
- Wyposażanie i opieka nad obiektami kolonijnymi.

W parafiach Archidiecezji Szczecińsko-Kamieńskiej dzieło miłosierdzia prowadzą wolontariusze zgromadzeni w Parafialnych Zespołach Caritas, które ściśle współpracują z Caritas Archidiecezjalną.

Przy parafii św, Kazimierza w Policach jest Parafialny Zespół Caritas (PZC) powołany 23 września 1995 roku, wcześniej działający jako Zespół Charytatywny. Działania nasze mają na celu niesienie ulgi i miłosierdzia tym, którym trudno żyć. PZC wspiera rodziny wielodzietne, matki i ojców samotnie wychowujących dzieci, osoby samotne, rodziny uzależnione od alkoholu.    Skład Zespołu: Grażyna Zwolska-Kałuszyńska , Helena Szafran, Zofia Klimczyk, Beata Krzywicka, Bożena Skłodowska, Wiesława Kuberska. Opiekunem i Przewodniczącym jest ks. Proboszcz Waldemar Gasztkowski.

Zadania Parafialnego Zespołu Caritas przy parafii ¦w. Kazimierza w Policach:
- rozpoznawanie potrzeb i możliwości pomocy na terenie naszej parafii,
- prowadzenie ewidencji potrzebujących pomocy,
- współpraca z OPS w Policach,
- współpraca z PZC działających na terenie dekanatu,
- prowadzenie magazynu odzieży używanej (co dyżur we wtorek w 17.00 - 17.45).
- pomoc doraźna w razie potrzeby zgodnie z możliwościami (wykup leków, pomoc żywnościowa, informacja o instytucjach, które mogą pomóc),
- przekazywanie sprzętów gospodarstwa domowego potrzebującym od ofiarodawców,
- przygotowywanie paczek z okazji świąt Bożego Narodzenia i Wielkanocy,
- kwestowanie w Tygodniu Miłosierdzia /I tydzień października/ i na organizowanie kolonii dla dzieci (dwie niedziele w czerwcu),
- rozprowadzanie świec "Wigilijne Dzieło Pomocy Dzieciom" i "Chlebków Miłości",
- typowanie dzieci na kolonie Caritas,
- udział w akcjach proponowanych przez Caritas Archidiecezjalną i Caritas Polska.

Środki finansowane na działalność charytatywną pozyskujemy z kwestowania, ze sprzedaży świec, kart świątecznych, sianka itp. w okresie Bożego Narodzenia, a także ze sprzedaży chlebków Miłości, kart świątecznych, palm itp. w okresie Wielkanocy. Znaczną pomoc uzyskujemy od ludzi dobrej woli. W kościele, na jednym z filarów umieszczona jest skarbona św. Antoniego, do której można wrzucać dobrowolną ofiarę. Bóg zapłać za dobre serce. W naszej pracy możemy liczyć zawsze na osoby życzliwe, a zwłaszcza na harcerzy z ZHR.


Na potrzebujących czekamy w każdy wtorek od 17.00 do 17.45. Dodatkowy kontakt z panią Heleną Szafran.